کنار یکی از همگروهیا نشسته بودم... گوشیش زنگ زد... یکی دیگه از همگروهیا بود... اون پشت تلفن ازش پرسید کی پیشته؟ اینم گفت فلانی... اونم گفت خب پس هیچی ولش کن... و کلی حرف زدن و اینا... و تموم شد. بهش گفتم کی بود؟ چی میگفت؟ گفت قسمم داد به کسی نگم ولی حالا واسه تو میگم... فلانی میگه فلان خونهشون مستأج...

آخرین روز شهریور ۹۷ ه و نمیخوام آرشیوم بیشهریور بمونه... این روزا، ایام محرمه... من دربارهی امام حسین اونقدرا مطالعه نداشتم، اما میتونم بفهمم که وقتی یه نفر واسه آرمانش حاضره همه چیزشو -مطلقاً همه چیزشو، حتی جونش، حتی خونوادهش، حتی بچههاش- رو فدا کنه، چقدر باید بزرگ باشه... امام حسین چه دلی داشته وا...

فیلم Dogtooth رو دیدم. از همون کارگردان که Lobster رو ساخته بود... یه فیلمِ بسیار حوصلهسربر و اعصابخردکن، ولی با یه دنیا مفهوم... حس میکنم نگاهمو به خیلی چیزا عوض کرده... میدونم که توی جمع دوستام اگه این فیلمو معرفی کنم، 5 دقیقهشو به زور میبینن و میبندنش... البته تا حدودی حق دارن :) خودم وسط فیلم خو...

عکسای پروفایلمو از دم پاک کردم. فعلن هم جواب کسی رو نمیدم. نمیتونم یه سری چیزارو تحمل کنم. حتی نمیتونم بنویسمشون اینجا. برای احدی نمیتونم شرح بدم. تنها کاری که ناخوداگاه دلم میخواد انجام بدم، اینکه دوری کنم از همه. مصداق بارز "حال بد" منم :) ایشالا که به خوبی و خوشی میگذره این روزا... و یه آدم جدید ...

الان مسافرتیم... یزد... مامان بزرگم سفرهی حضرت ابالفضل پهن کرده... همه فامیل جمعن... میگن و میخندن. بعضی وقتا یکی میزنه زیر آواز. همه دست میزنن. منم دست میزنم. اما طبق معمول، ساکتم. البته عادتمه... حس بدی دارم به این سکوتم... از بچگی این حسو داشتم... همیشه دارم... نمیدونم طبیعیه یا نه... نمیدونم چه ...

BLOGFA.COM لطفاً کلمه عبور اختصاصی برای دسترسی به این مطلب را وارد کنید » نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

*فردا آلبوم جدید سیاوش قمیشی میاد... هیجانزدهم :) *امتحان خون سخت بود... تعداد سوالاشم کم بود... آدم یه سوالو اشتباه میزد، ۰.۸ نمره کم میشد یهو... بد دادم امتحانو... از قبلشم میدونستم اینو بد میدم... کلا توانایی حفظ کردنِ یه مشت کلمهی

جمعهی خوبی بود... صبحش که رفتیم کوه، برگشتنا توی ماشین فقط قمیشی گذاشتم و توی خیابونای اطراف رودخونه (که خشکه البته) یه نیم ساعتی تابیدم تا آلبوم از اول تا آخر پلی شد و بعدش رفتم خونه... رفتم خونه، دیدم یکی از بچهها توی گروه گفته ما نذر

یه دانشجوی پزشکی.از روی همین چیزایی که مینویسم قضاوتم نکنین. آدم هر روز عوض میشه. ممکنه فرداش، اون احساسی که دیروز داشتمو نداشته باشم. مینویسم که بدونم یه روزی چی تو مغزم میگذشته... رد احساساتمو بگیرم. بدونم از کجا به کجا رسیدم... همین.

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

فکر نمیکنم هیچکس تا حالا توی همچین وضعیتی گیر کرده باشه. واقعا سخته که بخوای اینجور رابطههارو مدیریت کنی ما یه دوستی داریم که کلا از لحاظ سر و زبون هیچی کم نداره. کلا ورد زبونش چاکرم و مخلصم و از این حرفاس. البته کمکهایی هم کرده بهم. مثلا روزای دانشگاه، صبحش با سوناتا میاد دنبالم (البته مسیر همینوره...

امروز رفتم با استاد قدیمی مون حرف زدم. خب، فکر میکنم تنها کار مفید و منطقی ای که کردم این بود که کتابشو بعد مدتها بهش پس دادم. من دلم میخواست باهاش در مورد خیلی چیزا حرف بزنم. البته حرف هم زدم. اما بسیار بد. بسیار بد. بسیار بد. اولاً اینکه نتونستم موضوع مشخصی رو باهاش در میون بذارم. وقتی که سر حرف ر

به نظرتون، مردِ واقعی چجوری باید باشه؟ بذارید یه جور دیگه بپرسم. دخترا ممکنه بعضی موقه ها به شوهرشون بگن: اَه... چرا اینجوری هستی؟ یه ذره مرد باش... (چه توی روش بگن، چه توی دلشون). الان سوالم اینه که این «مرد واقعی» یعنی چی؟ مرد واقعی چجوریا باید باشه؟ چه جوریا نباید باشه به نظرتون؟ (اگه دوست نداری

امروز با یکی از دوستام رفتیم شرح حال بگیریم از مریضا... این بارِ اولم بود که با یه مریض رو در رو حرف میزدم :) بستری شده بودن... خیلی حس خوبی بود. اونا خوشحال بودن که یه نفر -مهم نیست دکتره یا دانشجوی پزشکی- اومده باهاشون در مورد مریضی شون حرف میزنه. با آب و تاب توضیح میدادن. درباره ریز ترین چیزا توض

اون موقه که ترم ۱ با اختلاف یه رأی نمایندهی ورودی شدم، یکی از دخترا همینجوری داوطلبانه همیشه خیلی بهم کمک میکرد... اگه کاری با آموزش داشتم، اگه باید چیزیو به دخترا اعلام میکردم، اگه باید یه نامه به رییس دانشکده مینوشتم و نیاز به یه دستخط خوب داشتم، این دختر همیشه عصای دستم بود... ملیکا... من و م

مفهوم خیلی از کلمات واسه ماها دقیقا مشخص نیست. بعضی وقتا میشینم درباره شون فکر میکنم. معمولا هم مغزم سوت میکشه ولشون میکنم. بعد یه مدت که گذشت، دوباره یه اتفاقی پیش میاد، دوباره میشینم بهشون فکر میکنم. بعد معمولا هم از خودم هم بدم میاد که چرا نمیتونم تا عمق معنی اون کلمه هارو بفهمم که یه بار واسه هم

اگه به من بگن بزرگترین چیزی که اذیتت میکنه چیه، میگم اینکه دیگران منو نفهمن... یا مثلا یه لبخندی بزنن انگار آدم دیوونس داره پرت و پلا میگه. بعضیا به روت میارن که بازم خدا پدرشونو بیامرزه... بعضیا هم که حتی همینقدرم قابل نمیدونن، یا حوصله شو ندارن... اینکه وقتی دیگران نمیفهمنت، بازم به راه خودت ادامه

مرسی از همهتون. تک تکتون که خوندید. که کامنت گذاشتید. دونه دونهی کامنتا حالمو بهتر کرد... کامنتایی که بعضیاشون اینقدر طولانی بودن که بلاگفا بهم اجازه نمیداد زیرش جوابشو بنویسم... حتی مورد داشتیم که اصل کامنت هم جا نشده و نصفه اومده :) مرسی از همهتون. چه اونایی که اون اوایل کامنت میذاشتین و دیگه

امروز داشتم هریسون میخوندم... واسه هر قسمتش نوشته که کی اینو نوشته... افتخاریه واسه یه نفر که یه chapter از هریسون رو نوشته باشه. یه جورایی یعنی حرفش سند باشه واسه کل دنیای پزشکی...به خودم گفتم یعنی میشه منم یه روزی یکی از این چپتر هارو بنویسم؟ یا مثلا حتی چنتا از چپترهاشو :) احتمالا اگه اون روز بی

فیلم Hacksaw Ridge رو دیدم بالاخره. بعد از کلی پیشنهاد از این و اون... و واقعا هم قشنگ بود. نقطهی مهمش اونجایی بود که اون پسره (که خیلی مذهبی بود) وسط جنگ به خدا میگه که خدایا نمیفهمم باید چکار کنم. خدایا صداتو نمیشنوم. خدایا ازم چی میخوای الان؟... همون موقع از دور صدای یه زخمی رو میشنوه که داره می